كسانی كه در اتوبوس به بیرون نگاه میكنند با اینكه تصویر خیابان دم به دم جلوشان تغییر میكند اما حالت چهره شان  طوری است كه انگار به نقطه ای ثابت مینگرند

چشمها دودو نمی زند سر كج نمی شود تا سوژه ای را دنبال كند.

آیا نشانه ای این نیست كه پس چشم ذهن درگیر موضوعی ثابت است و همین، چهره را ثابت كرده است؟