در خیابان می رفتم .غروب بود .كسی صدایم كرد. سر گرداندم ؛کنارم جوان سی و یك دو ساله‌ای دیدم. گفت:" شناختی؟ "چیزکی یادم آمد .اگر  همان بود  که فکر می‌کردم كلی عوض شده بود. كت و شلوار مشكی اتو زده ,ریش پرفسوری .انگار خوشحال بود از این كه می‌توانستم    ببینم پشت این ظاهر كلیشه‌ای کسی دیگر بود که او دلش می‌خواست من به جا بیاورم و حاضر بود با کم‌ترین اشاره‌ای، این امتیاز را به من بدهد که بعد از این همه سال. حافظه خوبی دارم.چند سال؟ نگاهش تشویق‌آمیز، مهرآمیز و در عین‌حال بخشنده بود. من با تردید سعی کردم نام کسی دیگر را به زبان بیاورم که احتمال می‌دادم در گذشته واسطه آشنایی ما بوده است. او همین سعی مرا ، همین من‌ومن کردن مرا،که حتی نام آن دوست را به یاد نمی‌آوردم، پذیرفت . گفت :"امیدوار شدم هنوز تو ذهنت جای خالی هست " گفتم :"عوض شدی چقدر ". برای آن كه مبادا دلخور شود كه چرا بلافاصله به یادش نیاوردم .اما او ظاهرا از این بابت چندان سخت گیر نبود. می‌نمود كه گام در راه های دیگری نهاده كه وارستگی اساس‌اش است. همین طور پراندم:" پس ماركس چه شد؟"تیری بود در تاریكی از سوی مغز خسته و تارهای عصبی قرقاطی آدمی كه فكروذكرش این است زود برود خانه و حالا ناگهان كسی از گذشته‌ای نه چندان دور به او برخورده بود. یگانه چیزی که از تو انتظار داشت،این بود که به یادش بیاوری. تصویری گنگ، از آدمی که فلسفه می‌خواند و کارگری هم می‌کرد،داشت جایی نوک می‌زد تا از حافظه‌ام سر برکند. تیر به هدف نشست.  گفت :"وقتی بفهمی هیچی را نمی‌شود عوض كرد خودش یك انقلاب است. "چند سالی درس را ول کرده بود. بیکار مانده بود. دوباره برگشته بود و حالا داشت فوق لیسانس فلسفه می‌خواند. همین‌طور که حرف می‌زد یک‌دفعه دست برد روی شانه‌ام را تکاند. یادم افتاد به شوره‌های سرم. کمی دسپاچه شدم. گفت:" نه چیزی نیست. من عادت دارم، همین جور که با یکی حرف می‌زنم یک دفعه یک چیزی را از روی صورتش برمی‌دارم. مویی را. خرده ریزه غذایی را یا سفیده نازک و ناپیدای یک تکه دستمال کاغذی را." می‌خواست سیگار بگیرد. سوپری سیگار نداشت. می‌خواستم  از قنادی نان خامه‌ای بگیرم. دو سه نفر جلوم زدند. چون نمی‌دانستم چطور وقتی او دارد حرف می‌زند و سوال می‌کند که چرا دیگر شاعر نداریم، چرا شعر مرده است،چرا دیگر سِلان وجود ندارد، سفارش هم بدهم. داشت می‌رفت چارباغ. چند روز پیش اسم مرا جایی  شنیده بود. حالا سعی می‌کردم به یادش بیاورم و سعی می‌کردم به او امتیاز بدهم. اسم از کسی دیگر برد. کتابفروش بود. گفت:" می‌شناسیش دیگر. همان  که هایدگر می‌خواند." هی فکر کردم بیهوده. اسمش را آورد. این دیگر آخرین راهنمایی بود. گفتم:" آره. خودشه. "اما اگر تایید هم نمی‌کردم، چیزی هم نمی‌گفتم تغییری ایجاد نمی‌شد.او آخرش نگفت اسم من برای چه به میان آمده بود. سرچی؟ هر چه می‌گفتم  رد نمی‌کرد. هی می‌گفت:" آره به گمانم همین بود.فکر کنم همین است که می‌گویی."

 سیگار را بالاخره گرفت.اما روشن نکرد. اصلا دستش چیزی ندیدم.یک بسته بادام زمینی  سرکه‌ای هم گرفت:" برای تو."

حالا به جایی رسیده بودیم که باید از هم جدا می‌شدیم. مسیرم را پرسید. گفت:" آها می‌خواهی با ماشین بروی؟ با اتوبوس واحد برو." گفتم:"آره." گفت ":‌خب باهات می‌آیم" گفتم :" نه بگذار من باهات بیایم. طولانی‌تر می‌شود." گفت:" کدام طولانی‌تر می‌شود؟" گفتم :" اگر بیایم باهات تا آن‌ور، بیشتر با همیم."گفت:" نه من بیام آن‌ور من بیشتر با توام." خنده‌ام گرفت. بیشتر از این بابت که داشتم پرت‌وپلا می‌گفتم. اما نه او می‌توانست  (یا در قیدش نبود که) نشان دهد دارم پرت‌وپلا می‌گویم.آن‌وقت در آمدم گفتم:" سفسطه می‌کنی." گفت:" سفسطه نیست. می‌دانی چرا؟ چون رفتم سالن مطالعه دیدم امروز دو نفر کاری کردند درس نخوانم.به همین راحتی.سالن مطالعه  دانشکده ادبیات قدیم. برای مطالعه می‌روم آنجا. امروز دیدم نمی‌توانم. گفتم خدایا چکار کنم. گفتم می‌روم سیگار می‌کشم.بعد دیدم یک‌نفر آن ‌طرف دارد می‌رود. گفتم خودشه." انگشت‌اش را گذاشت به چانه‌اش که حالت هاج و واج به خودش بگیرد. گفتم:" من بودم؟ این‌جوری کرده بودم؟" گفت:" نه .این‌جوری یعنی گیج. هاج‌واج." خندیدم  که بیشتر واکنشی بود به انتظار او مبادا خیال کند ناراحت می‌شوم. بیشتر تشویق او بود به ادامه حرف زدن.چون  بعد گفت:"همه‌ همینیم." میدان را دور زدیم. راننده‌ها به ما نگاه کردند. یکی‌شان گفت:" بزرگ‌مهر.احمد‌آباد". رد شدیم. گفتم:" خب بگو. از سِلان بگو. نام‌ها را بگو. " گفت:" آره. این‌جوری بود. به من می‌گویند هایدگر می‌خوانی؟ می‌گویم نه. می‌گویم هایدگر "لَک" بود. برای چی بخوانم؟ الان آب‌ها خشکیدند. برای این که تو اسم‌ آب‌ها را از یاد بردی. قبلا می‌رفتیم کوه. اسم کوه را می‌بردیم. می‌گفتیم می‌رویم کوه فلان. می‌رویم کنار بهمان چشمه. الان می‌گویم می‌رویم پیش چشمه. اسمش را نمی‌بریم. واقعا خشکیدند چشمه‌ها.حالا ممکن است یکی بگوید خب به درک که خشکیدند. آب لوله‌کشی هست .دیگر من با او حرفی ندارم.آبْ قهر می‌کند.می‌دانی که آب از بین نمی‌رود،از نظر زمین‌شناسی. یک دوره‌ای به‌وجود آمده. حتی از نظر همین داروین‌شناسی مسخره هم که نگاه کنیم از بین نمی‌رود. کجا می‌رود؟ قهر می‌کند آمو. قهر می‌کند. می‌رود تو این بستر مستر‌ها قایم می‌شود. آره این‌هم از هایدگر. حالا بشینم هایدگر بخوانم که چی بشود، ها ؟[اسمم را برد]وقتی اسم‌ها را از یاد بردیم چیزها هم قهر می‌کنند. " دیدم به. اسم‌ام قشنگ یادش است و هنوز اسمش یادم نیامده بود. گفتم:" خب باهاش انس بگیر." گفت:" بابا چی‌ بگویم. من با حافظ‌اش هم یواشکی می‌روم جلو. همه‌شون ترسیدند.همه‌شون دارند فرار می‌کنند.یک مشت بزدل بودند. همه فرار کردند. همه. "‌گفتم:" حتی نیچه؟" گفت :" اه. او اگر فرار نمی‌کرد دیوانه نمی‌شد که. او از اول رسماً سردسته‌شونه. سردسته فراری‌ها." گفتم"‌خب از چی نباید فرار می‌کردند؟‌"‌گفت:" همه از یک چیزی فرار می‌کردند."گفتم :" خب چه‌جوری می‌شود در مقابل هیچ ایستاد. مگر منظورت هیچ نیست؟"گفت:" نمی‌دانم ولی اینها همشون فرار کردند. به قول فیلسوفای مسلمان که می‌گویند لابشرط [ادرار کن ] به‌عالم. " گفتم :"لابه‌شرط ؟" گفت :" ها لابشرط لابه شی‌ء. نه به شرط  لا  نه به شرط شیء. این اصطلاح دقیقه. من معادلش را در هستی‌شاسی دارم.فقط خدا این‌جوریه." گفتم:" بقیه هیچ؟" گفت:" بقیه نمی‌توانند باشند. یک به شرط لا داریم. یک به شرط شیء داریم.یعنی هیج شرطی نه علیه‌اش است نه له‌اش" میدان را دور زدیم. از خیابان گذشتیم. او داشت حرف می‌ِزد:" یک روز دوستم با خانمش بحث‌اش شده بود. بحث نه  به معنی مناظره. مجادله. نه یهو دوست من می‌رود تو جهان خودش. این می‌شود بحث. بحثی نمی‌کنند." حالا راننده ‌ها داد می‌زدند :" انقلاب شهدا. کاوه." بعد از مکثی کوتاه گفت: " آره من با این دوتا و دوتای دیگر دوستم.مثلا اس‌ام اس می‌دهد محسن من رفتم امامزاده ، سرقبر بابام." یک لحظه شک کردم محسن اسم اوست یا اسم رفیقش. کی اس‌ام‌اس داده به کی؟ شرط احتیاط این بود که محسن اسم همان دوست‌اش بماند."‌خب همینه دیگر. مردم با هم اس‌ام اس رد و بدل می‌کنند که بروند با مرده‌ها حرف بزنند.دوستم بغض کرده بود. همینه. می‌گویم زبان وجود نداره تو از من انتظار داری رساله بنویسم. آدما نمی‌توانند با هم حرف بزنند می‌روند با قبرستون‌ها حرف می‌زنند."گفتم " خب مرده‌ها را هم می‌شود باهاشون حرف بزنیم." چیزی نگفت. یا ترجیح داد  ادامه ندهد.

 باید از هم جدا می‌شدیم. گفتم:" تو تلفن مرا داری؟"  نداشت.توی گوشی قبلی‌اش بود. شماره را بهش گفتم. گفت:" فرستادمش به حافظه. حافظه‌ام قویه." گفتم:" خوش به‌حالت." دست دادیم.

   مطمئن بودم شماره‌اش را توی گوشی‌ام دارم. اما  هر چی فکر کردم اسمش را  به یاد نیاوردم.