راننده را درست ندیدم وقتی اتوبوس را آورد توی جایگاه. برای همین پیرمرد که سوار شد، که از در عقب آمد بالا، شک کردم خودش است یا نه. کارت نزد. اما یک کارت دست‌اش بود که به کارت اتوبوس نمی‌خورد. مثل کارت‌های مخصوص پارکینک شهرداری بود. دو تا شاخه گل شب‌بوی بنفش دست‌اش بود که معلوم بود از توی باغچه‌های سرراهش کنده بود. کمی پلاسیده بودند .از جای شکسته‌ شدن شاخه معلوم بود که شاخه را خمانده، زورآورده. حس می‌کردی توی کندن شاخه‌ها ملایمتی نبوده.یکی از شاخه‌ها را داد دست من. شروع کرد به جمع‌کردن آشغال‌های توی اتوبوس. دستمال کاغذی. پاکت پفک. پوست شکلات. از در باز اتوبوس می‌انداخت بیرون، توی پیاده‌رو. گفت:" مردم بی‌نظماند." به نظرم رسید که کلمه‌ مناسب را به‌کار نبرده. یا شاید خواسته مودب باشد.بعد ایستاد وسط اتوبوس، دور از من، اما بالای سرم. هنوز مطمئن نبودم راننده است یا مسافر. البته این احساس را داشتم که دارد مخم را می‌زند تا نادیده بگیرم کارت‌اش را نزده. هنوز مسافر چندانی سوار نشده بود.اما معمولا مسافرها دسته‌جمعی از راه می‌رسند و سوار می‌شوند و یکباره حال و هوای اتوبوس را عوض می‌کنند.جوانک لاغراندمی که به سختی از پشتش رد شد، نشست جلو. انگار بدنش کش آمد . کش آمد و تخت شد تا از پشت پیرمرد رد شد. می‌خواستم دعوتش کنم بیاید طرف من، یک جایی که به هم نزدیک‌تر باشیم و با هم حرف بزنیم. اما من صندلی تک نشسته بودم ، راه زیادی آمده بودم و حال هم نداشتم بلند شوم جای دیگری بنشینم تا مثلا کنار کسی باشم که معلوم نبود راننده است یا مسافر. اما  همین ایستادنش آنجا شاید خودش نشانی بود از این‌که راننده اتوبوس است.ادامه داد" بله مردم نظم ندارند. خودم هم می‌دانم تقصیر کی است." موهایش صاف و سفید بودند. چشم‌های کوچک بی‌فروغی داشت.یک پیراهن آستین کوتاه با چهارخانه‌های ریز تنش بود.به نظر نمی‌امد کیف پولی ، موبایلی ، چیزی توی جیب داشته باشد."الان دیگر معلوم نیست کی به کیه.حساب‌ها از دست رفته. "دست‌اش را گرفت طرفم. بین دو انگشت شست و اشاره اش یک سکه کوچک بود.سکه را سراند توی دستم. پشت و روی سکه را نگاه کردم. اول فکر کردم تصویر برجسته شاه است روی یک طرفش. دقت کردم. نه. به ترکی  چیزی نوشته شده بود. گفت "این آتاتورک است.می‌دانی مال کجاست؟" سعی کردم تا آنجا که می‌توانم دستکم صورتم را در این لحظه- از آن حالت گول‌خوری ابدی‌اش بیرون بیاورم. صورتک آدم مطلعی را به چهره‌آوردم. گفتم:" بله مال ترکیه است."اصراری نداشت سکه را ازم بگیرد. گرفتم طرفش. سکه را گذاشت توی جیبش. جیبی که انگار هیچ چیز دیگری تویش نبود.گفت :" آتاتورک به مردمش گفت من با  شما یکی‌ام. شما هم مثل من،من هم مثل شما. باید برای کشورمان کار کنیم. زحمت بکشیم." بعد صدایش را آورد پایین. چیزی گفت. درست نشنیدم. گفت :" خب آقا سلامت باشید. " رفت صندلی جلو پشت صندلی راننده نشست. به نظرم می‌آمد خیلی با اتوبوس اخت است.طوری نشست که بتواند عقب اتوبوس را ببیند. مسافر جوان کوه پیکری نشست  روی صندلی کنارش.پیرمرد آن شاخه گل دیگر را به او تعارف کرد.  مسافر گفت :" نه قربان شما." پیرمرد اصرار نکرد. دقت کردم چقدر راحت توانست پیرمرد را از سر خود باز کند.تشخیص غریزی بود؟ دانش صیانت ذات بود؟ پیرمرد گفت:" می‌دانی این هتل را کی ساخته؟" متوجه نشدم منظورش کدام هتل است. جوانک کنجکاوی نکرد، پیرمرد هم متوجه چند تا زنی شد که داشتند می‌آمدند بالا. با شاخه گلش اشاره کرد که بیایند جلو .یعنی قسمتی که برای مردها در نظر گرفته شده بود. نمی‌خواستم برگردم ببینم آیا قسمت زن ها به همین زودی پر شده یا نه. زن‌ها از عقب آمدند جلو. به یکی دو نفر دیگر هم که سوار شدند گفت:" کارت یادتان نره." از در عقب صدایی شنیدم.صدا پیچید تو و بلافاصله عقب کشید:" مجید بیا برو " حس کردم با این صدا خود گوینده را هم می‌توانم  پیش چشم بیاورم. کمی بعد جلو اتوبوس تکانی خورد. راننده جوانِ تر و فرزی بود که اتوبوس را به آنی از جا کند و ما را برد توی خیابان اصلی. پیرمرد یکی دو تای دیگر را هم جا به جا کرد. برای یکی دو تا از زن‌ها هم جا پیدا کرد.بعد شروع کرد به خوش  و بش کردن با راننده. راننده حالش را پرسید. گفت:"شما هم خسته نباشید." گفت:" من خسته شوم؟ اصلاً . من باید روزی ده کلیومتر راه بروم.باید فشار خونم، قند خونم را تنظیم کنم.بروم پیتزا بخورم که قندم برود بالا؟" ایستگاه بعدی چندتایی مسافر سوار و پیاده شدند. پیرمرد برگشت یک نگاهی کرد.بعد بلند شد دوباره چند نفر را جا به جا کرد.با همان شاخه گل شکسته‌اش صندلی ها و مسافرها را نشان می‌کرد.آخر سر احساس کردم مرا خطاب قرار داده است.از گوشه چشم دیدم همان شاخه گل را به سمتم گرفته است. توی خودم کز کردم . بیشتر فرو رفتم توی صندلی‌‌ام.باور نمی‌کردم با من باشد.انگار همین دو سه دقیقه پیش با من حرف نزده بود و توی چشم‌های هم نگاه نکرده بودیم. دو باره گفت.محلش نگذاشتم.آمد نزدیک‌تر. لابد فکر کرده بود حواسم نیست. "آقا شما بیاین اینجا. خانم شما بیاین اینجا."صدای زن را شنیدم که با خنده گفت:" خوابه." سرم را بالا آوردم و راست توی چشم‌های ریز پیرمرد نگاه کردم. گفتم:" جام خوبه." انگار متوجه نشد. همین‌طور نگاهم می‌کرد. بلند گفتم:" جام خیلی هم خوبه." گل توی دستش بود. هیچ واکنش خاصی توی چشم‌هایش ندیدم. سرش را برگرداند.نگاهش به من بود. هیچ اثری از آشنایی تویش نبود. حتی دلخوری. حتی تعجب. غافلگیری.اما  راهش را کشید رفت.این دفعه کامل پشت اش را کرد به بقیه و با بغل دستی‌اش سر صحبت را باز کرد. و این حالت تا ایستگاه بعدی ادامه داشت.وقتی اتوبوس ایستاد گفت:" دروازه شیراز پیاده شین. این اتوبوس در بست نیست." با همه بود و با هیچ‌کس.